Life Goes On
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
☻دقیقا مثل 11 سال پیش اینجا همچنان حکم صندوقی رو داره که میام و مینویسم و ثبت میکنم برای خودم.
برای رهایی از مجموعه ای از اتفاقات و آدمها و ثانیه ها و احساسات و دنیا...
می نویسم برای خودم تا هم فراموش کنم و هم به یاد داشته باشم که بر من چه گذشت.
در دنیایی که بی نهایت داستان در جریان است من هم گوشه ای داشته باشم برای ثبت قصه ی زندگی ام.
مهم نیس کسی بخواند، نخواند، اهمیت دهد یا ندهد.
من مینویسم برای خودم.
☻بنظرم انسان از رنج زاده شده است.
می گوید آرامش می خواهد،
عشق می خواهد،
باغی پر از گل،
زیبایی،
و حس زیبای نوازش...
اما در نهایت آنچه که در آغوش می گیرد رنج است.
رنج او را پرورش می دهد، بزرگ می کند.
عاشق می کند.
جدا می کند.
احساسات او را بر می انگیزد.
او را به اوج میبرد و زمین می زد.
و بلند می کند...
می میراند و زنده می کند!
☻ " با آدمها طوری رفتار کن که دوست داری باهات رفتار کنند"
و این بهترین روش شناخت نسبی آدمهاست.
تو میخوای بهت ارزش بدن، احترام بذارند، صادق باشند...
ارزش بده!
احترام بذار!
صادق باش!
درسته پیش میاد وقتهایی که عکسش اتفاق میافته اما اینجا باز هم تو چیزی از دست ندادی.
ولی اون اشخاص خیلی چیز ها ازدست داده اند.
☻ اغلب اوقات دیدم به آدمها اینه که مثل کتاب اند.
کتاب هایی که باید خواند مهم نیست با ارزش یا بی ارزش مهم نیست با نوشتاری قوی یا ضعیف مهم این است که تو همیشه چیزی را نمی دانی که میتوانی بیاموزی و آموختن خوب است.
حالا ممکن است از کتابی بشدت لذت ببری و مرتب سراغش بروی و بعضی یکبار خواندشان کافیست.
وقتی به آدمها بعنوان درس نگاه کنی کمتر در رنجی و بیشتر خواهی آموخت.
کسانی که بخواهند همراهیت کنند می مانند یاد می دهند و یاد می گیرند و می توان دوست خطابشان کرد.
باقی درسی می شوند که می آموزی و نیازی نیست دوباره سراغشان را بگیری.
کتاب های زیادی خوانده ام و هنوز کتاب های زیاد خوانده نشده ای دارم که باید بخوانم.
☻روزی شخصی گفت حرفها و راهکار های روانشناسانه ات فقط برای دیگران است؟!
و من امروز پاسخ میدهم که من حرفی نمیزنم که خودم قبلا به آن عمل نکرده باشم.
☻ از عنوان پستم واضح بود که قراره محتوی چی باشه. :)))
سلسله تفکراتی به هم ریخته که باید اینجا ثبت می کردم.
اعتراف می کنم هیچوقت هم صحبت و مخاطبی به جذابی خودم در زندگی نداشتم.
از نوشتن برای خودم از مخاطب قرار دادن خودم همیشه لذت برده ام.
اجازه بدید رازی رو بهتون بگم، فقط و فقط زمانی میتونید انسان های دیگر را درک کنید که قابلیت درک کردن و فهمیدن خودتون رو داشته باشید.
مثل دوست داشتن، آدمهایی که خودشان را دوست ندارند حتی اگر ادعای دوست داشتن کنند، دوست داشتنشان دروغی بیش نیست.
هر آدمی موجودی با ارزش است و اگر به ارزش خودش پی نبرد نمی تواند به کسی ارزش دهد، دوست بدارد یا درک کند.
:-blue-heart ^_^
برچسب:
نویسنده: آدرین زارعینیا